Na een operatie aan mijn linkerschouder ben ik momenteel geharnast. Ik loop met mijn linkerarm voor mijn buik gespalkt in een orthopedisch vest, zoals dat heel charmant heet, en het ongelukkig toeval wil dat ik 100% linkshandig ben. Was het buiten grijs en regenachtig geweest, dan zou ik zonder problemen binnen zijn gebleven en had me gestort op lezen, slapen en andere bezigheden waar je je dominante arm niet persé bij nodig hebt. Maar ja.

Met een hartverscheurend lentezonnetje begint mijn wroetersbloed te kolken en moet er iets gebeuren. Spitten zit er voorlopig niet in, maar zaaien moest ook lukken met mijn onhandige rechterarm.

Erg gecoördineerd ging het niet, maar na wat gestoethaspel met stekgrond, boterkuipjes, een lepel en talloze zaadpakjes had ik een kraamkamer vol met aanstaande stekjes. En als ik alleen al bedenk wat een heerlijkheden daar over een aantal weken aan zullen hangen slaak ik een gelukzalige zucht. Zoete uien, jonge sojaboontjes die je zelfs rauw kunt eten, knalgele tomaten en artisjok… het wordt een zalige zomer.

Soms zijn de goden me zomaar gunstig gezind: de kinderen hebben vakantie, ik heb (zowaar!) een woensdag geen afspraken én er schijnt een waterig zonnetje. Gewapend met tuinplan, aardperen en zoon naar de tuin gegaan om de schade na de winter eens op te nemen. Het valt niet tegen. Afgezien van wat vergeten pompoenen die tot snot zijn vergaan en wat onduidelijk kwijnend onkruid ligt de grond er mooi kruimig bij. Tuinpartner Carolien heeft elke week braaf een emmertje paardenmest uit de manege meegenomen om door de bovenlaag te werken en mijn bokashi is inmiddels ook omgezet in rijke, diepzwarte grond.

Zoon Wes en ik hebben de handen uit de mouwen gestoken en zijn flink aan het spitten, schoffelen en opruimen gegaan. Resultaat: ongeveer de helft van de tuin is inmiddels zo goed als zaai-klaar, plantenresten zijn naar de compost gegaan, plastic en andere rommeltjes zijn weggegooid. De aardperen zijn langs twee randen van de tuin de grond in gegaan, als eerste gewas van dit jaar (en als natuurlijke schutting tegen bemoeizuchtige buurmannen). Wes constateerde aan het einde van een ochtend hard werken tevreden: dit is net zo leuk als Farmville !

(voor ons archief: een eerste grove schets van het tuinplan 2010)

in beeld: het tuinplan; linkerkant tuin

in beeld: het tuinplan; rechterkant tuin

Vanmiddag gaat eindelijk mijn tripje naar Vreeken  plaatsvinden. Vriendin M en ik hebben het uitstapje al lang geleden gepland, toen er nog sneeuw lag en het er op leek dat de winter nooit meer weg zou gaan. Inmiddels staan de eerste sneeuwklokken in bloei in mijn tuin en sta ik te popelen om aan de slag te gaan.

Er zit één groot gevaar aan zo’n uitstapje en dat is mijn hebberigheid als het op zaden aan komt. Eenmaal geconfronteerd met een groot aanbod dan heb ik mezelf totaal niet meer in de hand en laad ik mijn (al dan niet virtuele) winkelwagentje vol. Elke realiteitszin over de afmetingen van mijn tuin verdwijnt.

Omdat ik mezelf enigszins in toom wil houden heb ik daarom dit keer een heus boodschappenlijstje aangelegd met dingen die ik écht wil hebben. En ik leg mezelf op om over elke andere aanschaf eerst diep en serieus na te denken.

Het lijstje:
aardpeer
aardbeitomaatjes
pootaardappelen
rode ui (Noordhollandse Bloedrode)
grote uien (Rijnsburger)
wortelpeterselie
regenboog snijbiet
sojaboon (Envy)
rabarber
baby paksoy
palmkool (Zwarte van Toscana)
roodwitte kroten (Chioggia)

Tja, dat was nou ook weer niet de bedoeling… De pas-gezaaide raapstelen zijn zo enthousiast over hun plek bij het raam, dat ze nogal ambitieus zijn gaan groeien. En dat terwijl de grond nog keihard is en bovendien een aardige laag sneeuw bevat.

Dat krijg je dus, als je niet het geduld op kan brengen om te wachten op het échte tuinseizoen. "Dan hebben we binnenkort indoor-raapstelen", concludeert mijn gezin optimistisch.

Terwijl de meeste mensen nog in diepe winterslaap zijn, is bij mij thuis het zaaiseizoen losgebarsten. Uitgerekend op deze troosteloze dag voelde ik sterke behoefte om het tuinseizoen geopend te verklaren. De plastic bakjes van vorig jaar zijn goed omgespoeld, de zaadvoorraad is kritisch doorgenomen op houdbaarheid en de zaaikalender is gecheckt.

Dit jaar begint met worteltjes Parijse Markt en raapstelen Verbeterde of Namenia. Beide staan keurig in een eigen bakje op mijn vensterbank. Daarnaast doe ik wederom een poging om ananaskers (ook wel: inka pruim) op te kweken: een grappig soort lampionnetjes met (althans, volgens het etiket) een aromatisch geel kersje erin. Vorig jaar had ik geen succes, maar met een ander soort stekgrond en op een minder warme plaats proberen we het gewoon nog een keer. De rijs-peulerwt (Delikett) en rijs-doperwt (Vroege Mei) mogen eerst een nachtje weken voor ze de grond in gaan.

Ik heb de aanblik van bakjes met grond in de vensterbank gemist. Waar het op anderen misschien wat rommelig over komt, is de aanblik van deze geïmproviseerde kasjes voor mij de voorbode van een hoop lekkers op mijn bord. En nu volgt traditioneel de fase waarop ik mijn zaadjes een paar weken lang de grond uit probeer te kijken.

Het tuinseizoen van 2009 is anders verlopen dan ik had gepland. Ik begon het jaar met één moestuin op een prachtig idyllisch plekje, maar kreeg in maart opeens het felbegeerde stukje land vlakbij mijn huis aangeboden. Dus zat ik met twee tuinen.

Om het beheersbaar te houden heb ik Carolien – tot dat moment een vage bekende van me waarvan ik wist dat zij moestuinaspiraties had – gevraagd om mijn timeshare-tuinpartner te worden. Dat is erg goed bevallen om meerdere redenen. Ten eerste maken vele handen licht werk en het is erg gezellig om samen te tuinieren. Maar toen ik in juli tijdens mijn zomervakantie bij een ongeluk mijn arm en schouder op een erg complexe manier brak waardoor de boel met pennen en schroeven aan elkaar gezet moest worden, bleek Carolien mijn redder in nood. Want groenten (en onkruid!) hebben geen boodschap aan een invalide tuinier, die groeien gestaag door.

Mijn vader en wat "buurmannen" van de tuin sprongen af en toe bij om de overvloedige oogst binnen te halen en we hebben een zomer lang heerlijk uit eigen tuin kunnen eten, terwijl ik voorzichtig aan revalideerde. Soms ging ik mee naar de tuin, gewoon om te kijken. Ook dat is genieten, alhoewel het lastig is om letterlijk en figuurlijk de handen niet uit de mouwen te kunnen steken.

Nu is het januari van weer een nieuw tuinjaar en mijn schouder en arm zijn zover hersteld dat ik weer voorzichtig aan kan beginnen. Ik moet ergens in het voorjaar nog een keer geopereerd worden om mijn bewegingsruimte wat groter te maken, maar dat neemt niet weg dat ik me toch alvast op zaadcatalogi heb gestort. Mijn vingers jeuken om de eerste zaden in de vele botervlootjes, plastic bakjes en toiletrolletjes voor te kiemen. En daarmee pak ik ook de blogdraad weer op!

Iedereen die mij de afgelopen tijd gemaild heeft: dank je wel voor jullie lieve berichtjes. Het doet me goed te weten dat er nog steeds mensen zijn die regelmatig checken of er op deze plek gepost wordt!

Beste mensen,

In de komende weken adviseer ik u om met een grote bocht om mij heen te lopen. De knoflook is namelijk geoogst.

Oogst!

…en hier groeit de jam & chutney…

Deze hadden de slakken laten hangen

veelbelovende druiven

Op de timesharevolkstuin heten alle ingezetenen buurman. Dat houdt het leven overzichtelijk en zelfs enkele van mijn medetuiniers die verder geen woord Nederlands spreken, groeten elkaar vriendelijk met "Goedemorgen, Buurman". Ook ‘s avonds.

Gistermiddag bleek ik, op drie buurmannen (M/V) na, het rijk alleen te hebben op het complex. Alle tijd om op mijn gemak de meiraap uit te dunnen, te wieden en wat stro onder de aardbeien te leggen om rotten te voorkomen. Ook heb ik wat peulen (sugarsnaps) en bonen geplant en mais tussen de aardappelen gezet. Dit jaar niet vergeten op tijd pantykousjes om de kolven aanbrengen, want vorig jaar heb ik geen enkele kolf kunnen oogsten omdat muizen me voor waren. Die zitten waarschijnlijk nog steeds elke avond aan de popcorn, want het was véél.

Van een buurman een paar zeer exotisch aandoende peperplantjes gekregen die nog even onder de cloche mogen om ze aan de temperatuur te laten wennen. En dit keer kon ik, als een echte tuinder, wat meirapen terug geven. Met gebaren kon ik uitleggen dat het onder de grond tot iets eetbaars zou moeten uitgroeien.  "Dankoewel, Buurman," was zijn reactie. En dat gaf me het warme gevoel dat ik er nu helemaal bij hoor.